BEo

หายไปนานนนนมากเลยกับการเขียน(ที่ใช้นิ้วพิมพ์)

 เพราะ..

มั่วแต่ไปเพลินกับการถ่ายภาพซะมาก ^^"

ยังงัยๆ..

ต่อจากวันนี้จะกลับมาเขียน exteen อีกครั้งนะจ๊ะ!!!

 

PS.วันนี้..เพิ่งเริ่มเปลี่ยน head ใหม่เอง.. อิอิ

เรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นเหตุการที่เกิดขึ้นจริง !!!

>>

>>

>>

สถานที่เกิดเหตุเกิดขึ้น ณ คอนโดหรูแห่งหนึ่งใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง

ภายในห้องพักแห่งนั้นมี 2ศพนอนตายอยู่บนชั้นวางของใจกลางห้อง

คาดการจากสภาพศพว่าน่าจะเพิ่งเสียชีวิตได้ไม่นาน

สาเหตุจากขาดอากาศหายใจ

ใกล้ๆบริเวณที่เกิดเหตุมีขวดโหลแก้วใบใหญ่แตกอยู่

ตรวจสอบรอยการแตกของโหลนั้นพบว่าเป็นรอยราวขนาดใหญ่ 3รอย 

ทันทีที่ยกขวดโหลขึ้น พบเศษแก้วชิ้นเล็กๆอยู่ 1ชิ้นตกออกจากใต้ขวด

บริเวณพื้นเกือบทั่วทั้งห้องมีน้ำ ซึ่งคาดว่าจะไหลซึมมาจากขวดโหลใบนั่นเอง

...

 จากการสอบถามเจ้าของห้องพบว่า..

 เมื่อวานเวลาในช่วงเย็นๆ เจ้าของห้องได้ไปซื้อขวดโหลใบนั่นมาจากจัตุจักร

และนำกลับมาบ้าน ล้างทำความสะอาด ใส่น้ำ แล้วเป็นผู้นำไปวางบนขั้นวางของตรงสถานที่เกิดเหตุนั้นเอง

ตรวจสอบรอยนิ้วมือก็พบว่าเป็นของเจ้าของบ้านจริงตามคำให้การ

จากนั่นได้ทำตรวจสอบคำให้การของน้องสาวเจ้าของห้องพัก 

เธอได้ให้การว่า ในเวลาเที่ยงคืนของเมื่อวาน เธอนั่งทำการบ้านอยู่บริเวณใกล้เคียงกับที่เกิดเหตุจริง

แต่ไม่มีเหตุการณ์ใดๆเกิดขึ้นหรือไม่พบสิ่งใดที่ผิดสังเกตุเลย

เธอเข้านอนในเวลาเที่ยงคืนกว่าๆ โดยเป็นผู้ไปปิดประตูระเบียงด้วยตนเองก่อนเข้านอน

และตื่นมาตอนเช้าก็พบว่ามีน้ำไหลนองเต็มพื้น

เมื่อไปหาที่มาของน้ำเหล่านั่นก็พบว่ามาจากขวดโหลบนขั้นวางของนั่นเอง

จากนั่นเธอก็สังเกตุพบศพ 2ศพนอนอยู่ใกล้ๆกัน โดยไม่หายใจแล้ว

ด้วยความตกใจเธอรีบวิ่งไปตามเจ้าของห้องมาดูที่เกิดเหตุ

 แต่ก็ไม่สามารถเข้าช่วยเหลือ 2ศพนั่นได้ทันการ 'มันตายไปแล้ว'

 

จุดที่น่าสังเกตุของเหตุการณ์นี้คือ ก่อนหน้านี้ 2วัน ก็ได้มีเหตุการขวดโหลใบก่อนแตกเช่นกัน

แต่สามารถเข้าช่วยเหลือผู้รอดชีวิตได้ทันการ โดยไม่ทราบสาเหตุของเหตุการณ์นี้ว่าขวดโหลนั่นแตกเพราะสาเหตุใด ?? 

 >>

>>

>>

จากเหตุการณ์ทั้งหมดคุณคิดว่ามันน่าจะเกิดจากสาเหตุอะไร ??

 

 

 

 

 

 

เอ็นทรี่นี้ขออุทิศแด่เจ้าฟิชโช 2ตัวผู้เป็นที่รักของข้าพเจ้า

 

edit @ 21 Jul 2008 13:22:30 by HEineken

 

^____^ 

 

 

 

 

อก - ในวัยรุ่นมักจะเปราะบาง หักบ่อยๆ
แห้ว - อาหารเสริมของคนอกหัก
น้ำตา - สุขหรือเศร้าก็มีเขาเป็นเพื่อนแท้
เสือก - ความหวังดีที่ผิดกาลเทศะไม่มีใครต้องการ
ดอกเบี้ย - ดอกไม้ที่ไม่เคยโรยรา
ปาก - บ้างมีไว้พูดบ้างมีไว้ถากถาง
กระเทย - เธอทำได้เช่นผู้หญิงทุกอย่าง ยกเว้นออกลูก
แรด - ในป่าหายากใกล้สูญพันธุ์ ในเมืองกลับเกลื่อน
งู - สัตว์ชนิดหนึ่งพ่อเฒ่านิยมเลี้ยงไว้ตามศรีษะ
ตำราเรียน - สิ่งที่ใช้หนุนหัวแทนหมอนยามใกล้สอบ
ขยะ - แยกประเภทแล้ว Recycle กลับมาใช้ใหม่ได้
ตอแหล - อาการของคนฉ้อฉลที่บอกว่าตนโปร่งใส
ปาหี่ - การแสดงชนิดหนึ่ง ปัจจุบันหาชมได้ที่รัฐสภา
ระกำ - อาหารหลักสำหรับคนช้ำใจ
สุรา - ยาแก้โรคตับอ่อน กินแล้วตับแข็ง
สอด - เป็นชื่อปลาจะน่ารัก ถ้าเป็นกริยาจะน่าถีบ
ทอง - สูงค่า แต่จะต่ำหากนำหน้าด้วย ดอก
ป่า - มีน้อยลงทุกวัน แต่ป่าเดียวกันเริ่มมีมากขึ้น
ตีนกา - ตีนสัตว์ที่คุณผู้หญิงไม่ปารถนา 
ขยะสังคม - ไม่ควร Recycle กลับมาใช้อีก อันตราย!
เช้าชาม เย็นชาม - วิธีประหยัดงบประมาณของภาครัฐ
ปากกัด ตีนถีบ - เหมาะสำหรับยุคน้ำมันแพง

ที่มา: คุนเหงาจัง / ตัดตอนมาจากwww.zheza.com

 

 

PS. สุดท้ายจิบ  เ บี ย ร์  ด้วยจะดีมากๆๆ 555+ (เอ้า!! พูดเจงๆๆ)

 

edit @ 2 Jun 2008 15:35:23 by Kanya_b

ม่ายเข้าจัยว่า..ทามมัยถึงชอบเขียนถึงวันอาทิดเหลือเกิ้น

 

- คงเพราะว่าง!! ก้อไม่น๊าาา.. ไปทามงานน..อยู่  -______-#

- คงเพราะไม่มีตะลอนเที่ยว(กิน) ก้อมีส่วน

- สุดท้าย !! คงเพราะสมองโล่งหรือกวง อันนี้แหง่ๆเลย

 

 

มาว่าถึงวันอาทิดนี้ดีฟ่าเนอะ..

 

วันนี้ป๊ากลับบ้านแล้ววว T^T หลังจากให้เกียรติมาเยี่ยมเยียนลูกสาวถึงคอนโด
* ขอบคุนก๊าบบบ

วันนี้น้องสาวสองนาง หลับนอนในหมอนเดียวกาน
* มันทามไปได้เนอะ หัวก้อโต้โต ตัวก้อใหญ่กว่าพี่สาวมันเกือบสองเท่า เห้อๆ มิช่ายเด็กๆแล้วววน๊าน้องช้าน

วันนี้ไปทามงานซะเช้าตรู่เลย
* อันนี้เซ็งอย่างแรง เพราะอดดู Coffee Prince

วันนี้รถเยอะแยะเต็มถนนแต่เช้าเลย
* ดีๆๆ มีเพื่อนตื่นเช้ากันเยอะเลย ; )

วันนี้นักศึกษาสาวพีอาร์ ม.กรุงเทพคว้ามงกุฎมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์สไปครอง
* ยินดีๆๆด้วยน๊าจ๊า ได้ชัยชนะเรื่องค.สวยค.งามกับเค้าซะทีนะม.กรุงเทพ

วันนี้อยากไปเที่ยวอีกตามเคย แต่ไม่ได้ไป
* เว็งเจงๆๆ เด๋วว่าจะลาออกแหละเบื่อ

วันนี้แอร์ร้อนจัง !!
* มัยปกติเย็นยังกะขั่วโลกฟร่ะเนี๊ย

วันนี้โลโม่ถูกโหลดฟิล์มเข้าไปแล้ววว
* รอถ่าย แต่ไม่มีเวลาถ่าย

วันนี้อยากกิน MAC
* อยากกินๆๆ

วันนี้ได้เม้นภาพของคนอื่นในมัลติพายอย่างสมจัย
* ชอบจิงๆดูภาพคนอื่นแล้วชื่นชมเค้าเนี๊ย

วันนี้หนอนทะเลนอนตายเกลื่อนหากบางแสน
* แค่คิดก้อหยึ๋มแล้วว

วันนี้ราคารถเมล์ขึ้นอีกแล้วว
* เงินเดือนกรูไม่เห็นขึ้นอย่างงั้นบ้างอ่ะ

วันนี้อยากกินกุ้ง ปู ปลาหมึก.. อาหารทะเลอ่ะ
* ป๊าม๊ามาเลี้ยงหนูหน่อยจิ..หิวๆๆ อยากกินๆๆ

วันนี้ดูภาพถ่ายคนอื่นซะเยอะ
* เผื่อจะถ่ายสวยๆกะเค้าบ้าง

วันนี้อยากบินได้
* จะบินไป-กลับเสม็ดเลย อิอิ..^^

วันนี้กิ๊กแม่จะกลับบ้านแล้ว
* แม่จะตื่นเต้นม่ะน๊า ที่เจอกิ๊ก(ป๊านั่นเอง!!)

วันนี้เบื่อ
* เบื่องัยก้อเบื่องั้น

วันนี้มีพันธมิตร
* สู้สู้ !!!

 

 

วันนี้..

วันนี้..

วันนี้.. 

วันนี้วันที่ 25 พฤษภาคม 2551 ; )  HAVE A NICE DAY !!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 25 May 2008 15:39:21 by Kanya_b

>

>

>

>

หลังจากมรสุมอันหนักหน่วง..คราวนี้ก้อได้ถ่ายภาพอย่างจิงๆซะทีกะเจ้า L-CA+ น้อยตัวนี้

'แจ๊ปแจ๊ป'

>

>

>

 

 

วันนี้ขอฝากให้ชมกันแค่นี้ก่อนน๊าคร๊า

ไว้คราวหน้าเจอกานใหม่กับ JABJAB2 >.<

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 19 Apr 2008 15:53:30 by Kanya_b

 

สงกรานต์ ที่ผ่านมาไปเที่ยวเขาใหญ่กับครอบครัวมา สนุกมากมาย >.<

 

เราไปพักที่บ้านตากอากาศที่โบนั้นซ่า   แหม!! ไม่ต้องเสียค่าโรงแรม อยู่ฟรี!!

 

แต่..ข้อผิดพลาดของบ้านหลังนี้คือ..

 

- นาฬิกาในบ้านเสีย ชี้ไปที่ 4 โมงเย็นตลอดเวลา 

มันส่งผลกระทบถึงตอนตื่นเช้า ที่ต้องตื่นตระหนกว่า 4 โมงเย็นแล้วววเหรอเนี๊ย นอนนานไปเหรอเนี๊ย??

หรือกลับจากเที่ยวข้างนอกมานอนอยู่บ้านเล่นๆ  อุ๊!! 4โมงเย็นเองเหรอเมื่อไหร่จะ 6 โมงเย็นซะทีหิวข้าววว รอจนหิวตายเกือบไม่ได้กินข้าวเย็น 

 

- แอร์ไม่เย็น (มันเพิ่งมาเสียตอนหน้าร้อนนี้เอง หน้าหนาวไปเที่ยวมันยังเย็นเจี๊ยบอยู่เลย -__-#)

เนื่องจากแอร์ไม่เย็น ทุกคนก้อได้ไอเดียกางเต้นนอนตรงสนามหญ้าบริเวณบ้าน แต่เกิดอาการผวานิดๆ จิตหลอนหน่อยๆ เพราะเพิ่งได้ดูตัวอย่างหนังเรื่องสี่แพรงมา ผวาเลยยย

 

- กะทะ ห-า-ย ไป?? ไม่รู้ว่า ห-า-ย ไปไหน

นึกภาพสิ ต้องทอดไข่+เบคอน+แฮม+โรตี กับหม้อ ยากแต่ก้อไม่เป็นรัยมาก เพราะคอยกินอย่างเดียว ไม่ได้เป็นคนทาม อิอิ.. 

 

- แมลงหวี่เยอะมากๆ ** ไม่มีแมลงวันเลย แอบแปลกจัย สงสัยบ้านอยู่สูง แมลงวันตัวใหญ่บินไม่ไหวมั้ง

ไม่รู้ว่ามันจะตอมคนทามมัย ดอกไม้เต็มสวนไม่ตอมเล้า ชิชิ.. ตอมจนแอบคิดว่ามันจะกินลูกกระตาเราอ่ะป่าวด้วยค.หิวโหย

 

- ไม่มีชั้นวางรองเท้า

 ทุกคนวางรองเท้ากันอย่างแตกแยก ไม่มีจับเป็นคู่เลย แถมเวลาไปไหนต้องตามล่าหารองเท้าตัวเองอีกด้วย เพราะใส่กันแบบสบายจัยรองเท้าเทอ..รองเท้าช้านน..มันเป็นของกันและกัน

 

กิจกรรมของการเที่ยวเขาใหญ่ ก้อจะเป็นพวกพจญภัย ห้อยโหน ตามภูมิประเทศที่เป็นเขา 555+

เราได้ไปชิมเครื่องเล่นในหลายที่นะ เพราะแต่ละทีจะเมามันส์ไม่เหมือนกัน

พ่อแม่ก้อขับรถพาไปโน้นพาไปนี้ ตามคำร้องเรียกของลูกๆๆ

ถึงที..พ่อแม่ก้อให้ตังค์ลูก และปูเสื้อนั่งรอ -__-

ลูกๆพอได้เงินก้อวิ่งเจ้นไปซื้อบัตร (บ้านเราลูกหลายคนเล่นแต่ละทีเปลืองมากกก หมดไปหลายพัน)

ตัวเราก้อ..เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ของเล่นน่ากัวๆๆเล่นไม่เป็น เพราะแค่เห็นก้อหัวจัยจะวายแล้วว

เล่นได้ก้อแค่พวก ขับรถ ATV (อันนี้มั่นจัยในค.ปลอดภัย เพราะคล้ายรถยนตร์ลุยป่า มีล้อใหญ่ๆ เพียงแต่อ้ายนี้มันเป็นมอร์ไซต์เท่านั้นเอง บิดแบบไม่ยั่งคิด 'เพราะชนะค.กัวด้วยการกล้า' ตรงไหนมีโคลนก้อลงโคร้มลงไปเลย ตรงไหนมีเนินสูงๆ ก้อบิดมันซะเพราะเวลารถลงเนินสูง ตัวเรานี้จะเด้งออกจากตัวรถเลย ตรงไหนทางโค้งก้อขับตามโค้ง จนบางทีแอบคิดว่าจะหลุดโค้งมัยเนี๊ย??)

 ลงจากรถ ATV มาโคลนเต็มหน้า เต็มตัว เต็มขาเลย 555+ มันส์ จิงๆเลยสิฮุ้ย!!

 

เล่นเรืองยางยิงกัน มันก้อคล้ายๆกับ DreamWorld แหละนะ แต่นี้ทั้งสระเราเล่นกันเองกับคนในครอบครัว

ยิงกัน ชนกัน อย่างเมามันส์ สุดท้ายลงจากเรื่อมาเปียกมอมแมม..ทั้งๆที่ไม่ได้เล่นน้ำสงกราน์นะเนี๊ย

 

วันสุดท้ายเราได้ไปเล่น paintBall อันนี้ก้อมันส์ไปอีกแบบ แต่บอกตามตรงว่ากัวๆ กัวกระสูนมันยิงแล้วเจ็บ เพราะเห็นลูกกระสูนมันแล้วว ง่า..เม็ดใหญ่จัง และปืนก้อดูน่ากัวๆยังงัยม่ะรู้

แต่พอใส่ชุดแล้วรู้สึกฮึกเฮิม.. พอลงสนามก้อแบ่งทีม แล้วแยกย้ายไปหลบที่บังเก้อ

ปี๊ด!! นกหวีดดัง!!

..ทุกอย่างในสนามเงียบ..

ปัง!! ฝ่ายไหนไม่รู้ยิงก่อน 555+ หลังจากนั้นเกมส์มันก้อเริ่มต้นขึ้น

ปัง!! ปัง!! ปัง!! กระสูนมีคนละ 30 ลูกมั่งไม่แน่จัย แต่ที่รู้ๆเรายิงไม่หมดเพราะตายก่อนทุกเกมส์

แถมมีการแอบส่งปืนที่เหลือลูกให้น้องสาวในทีมไปลุยต่อด้วย

ถึงจะตาย แต่ก้อตายแบบมีประโยชน์ 555+

( แถมทีมเราก้อชนะด้วย ขออวดหน่อยเถอะ!! )

และตอนเวลาที่ใครตาย ต้องนอนลงราบกับพื้นด้วย (เหมือนจิงดี)

และขอบอกอีกอย่างว่า มันเจ็บนะ เวลาโดนยิงเพราะโดนมาหลายลูก

ทั้งตามตัว ตรงหัว ตรงปากก้อมี เจ็บแป๊บๆ แต่เด๋วก้อหายเองอ่ะ

 มันไม่น่ากัวอย่างที่เราคิดหรอก อิอิ..

 

ไว้ครั้งหน้าไปใหม่จะต้องกล้าและมันส์ให้มากกว่าเก่าเลย จิงๆๆ >.<

 

PS.. สุดเซ็งครั้งนี้มีอีก 2 อย่างคือ

1.ต้องเอาปลาทองไปด้วย 2 ตัวเพราะกัวมันจะไม่มีอาหารกินและกัวสาหร่ายที่อยู่ในโถแก้วมันจะไม่ยอมกิน ระหว่างเดินทางไปที่พักต้องแบกมันไว้ตลอดทางเลย เพราะกัวไว้บนพื้นรถแล้วมันจะตายเพราะเวียนหัว เลยทามให้เราต้องเมื้อยมาก..

2.ลืมเอากล้องถ่ายรูปไป อันนี้เสียจัยสูงสุดเลย T_T เนื่องจากกล้องคือหัวจัยสำคัญในการเก็บค.ทรงจำเอาไว้ แต่ก้อเอาเถอะลืมไปแล้วหนิ..ใช้กล้องมือถือถ่ายแทนก้อได้

 

 

 

 

edit @ 16 Apr 2008 12:01:32 by Kanya_b

edit @ 16 Apr 2008 12:04:36 by Kanya_b

 

 

 

เพราะเนื่องจากคิดถึงเพื่อน..

 

เลยได้มานั่งดูรูปเก่าๆ แล้วนึกไอเดียนี้ได้พอดี

 

จากรูปที่เป็นที่ระลึก กลายเป็น รูปที่ระทึก

 

อย่างที่เห็นอ่ะคร๊า..

 

 

edit @ 8 Apr 2008 23:53:47 by Kanya_b

เ พ ร า ะ รั ก ใ น แ บ บ ข อ ง ใ ค ร

ก็ เ ป็ น แ บ บ ข อ ง มั น ไ ม่ มี แ บ บ แ ผ น ต า ย ตั ว"

อ ย่ า ฝื น ใ จ รั ก ถ้ า มั น ไ ม่ ใ ช่ ไ ม่ มี ป ร ะ โ ย ช น์ อ ะ ไ ร

ที่ จ ะ ค บ ใ ค ร สั ก ค น เ พี ย ง เ พ ร า ะ อ ย า ก จ ะ มี ใ ค ร สั ก ค น

อ ย่ า เ ป ลี่ ย น ตั ว เ อ ง เ พี ย ง เ พื่ อ ใ ห้ เ ข า ม า รั ก

เ พ ร า ะ จ ะ ทำ ไ ด้ ไ ม่ น า น

 

 

 

 

 

 

วั น ห นึ่ ง คุ ณ จ ะ รู้ สึ ก เ ห นื่ อ ย

เ พ ร า ะ ค ว า ม รั ก ที่ ไ ม่ เ ป็ น ตั ว ข อ ง ตั ว เ อ ง

อ ย่ า ห ล ง ใ น ร ส ช า ติ ข อ ง ค ว า ม รั ก

จ น ลื ม ชี วิ ต ป ร ะ จำ วั น ข อ ง ตั ว เ อ ง

ห รื อ สู ญ เ สี ย ค ว า ม เ ป็ น ส่ ว น ตั ว

 

 

 

 

 

ค น ที่ พ ร้ อ ม จ ะ อ ยู่ กั บ คุ ณ

โ ด ย ที่ คุ ณ ไ ม่ ต้ อ ง เ ป ลี่ ย น แ ป ล ง อ ะ ไ ร ใ น ชี วิ ต เ ล ย

ค น ที่ พ ร้ อ ม จ ะ เ ดิ น ห น้ า เ มื่ อ คุ ณ เ ดิ น ห น้ า

ค น ที่ พ ร้ อ ม จ ะ ถ อ ย ห ลั ง ไ ป กั บ คุ ณ

ค น ที่ ไ ม่ ย อ ม ใ ห้ คุ ณ เ ดิ น ต า ม ห ลั ง

ข อ เ พี ย ง เ ดิ น เ คี ย ง ข้ า ง กั น

 

 

 

 

 

 

ค น ที่ ไ ม่ บั ง คั บ ใ ห้ คุ ณ ทำ อ ะ ไ ร ใ น แ บ บ ที่ คุ ณ ไ ม่ ช อ บ

ค น ที่ ไ ว้ ใ จ แ ล ะ ใ ห้ อ ภั ย ใ ห้ โ อ ก า ส

ซื่ อ สั ต ย์ แ ล ะ ใ ห้ เ กี ย ร ติ คุ ณ

. . . . . นั่ น แ ห ล่ ะ คื อ ค น ที่ รั ก คุ ณ จ ริ ง . . . . .

 

 

 

 

 

จ ง ถ น อ ม ค น เ ห ล่ า นี้ ไ ว้ อ ย่ า ป ล่ อ ย ใ ห้ เ ข า ไ ป จ า ก คุ ณ ..

เ พ ร า ะ คุ ณ จ ะ เ สี ย ใ จ ห า ก เ ข า เ ป ลี่ ย น

ไ ป ห ยิ บ ยื่ น ค ว า ม โช ค ดี

ที่ ค ว ร จ ะ เ ป็ น ข อ ง คุ ณ ไ ป ใ ห้ ค น อื่ น

 

 

 

 

 

 

ค น ที่ รั ก ค น ที่ เ ป ลื อ ก น อ ก มี อ ยู่ เ ย อ ะ เ ห ลื อ เ กิ น

ชี วิ ต ค น ค น ห นึ่ ง จ ะ มี ค น ที่ รั ก คุ ณ จ ริ ง ผ่ า น ม า สั ก กี่ ค น

ใ ค ร ที่ บ อ ก ว่ า รั ก คุ ณ แ ล้ ว พ ย า ย า ม จ ะ เ ป ลี่ ย น คุ ณ

ดึ ง คุ ณ ใ ห้ เ ดิ น ต า ม ท า ง ข อ ง เ ข า

เ ข า ไ ม่ ไ ด้ รั ก คุ ณ จ ริ ง ห ร อ ก . . . เ ข า รั ก ตั ว เ อ ง

 

 

 

 

 

 

 

จ ง เ ชื่ อ ใ น พ ร ห ม ลิ ขิ ต

จ ง เ ชื่ อ ใ น เ ห ตุ ก า ร ณ์ ที่ นำ พ า ค ว า ม รั ก ม า ใ ห้

อ ย่ า บ อ ก ว่ า ไ ม่ รั ก

ถ้ า ไ ม่ ส า ม า ร ถ ส บ ต า เ ข า อ ย่ า ง บ ริ สุ ท ธิ์ ใ จ ไ ด้

 

 

 

 

 

 

อ ย่ า บ อ ก ว่ า รั ก . . . .

ถ้ า คุ ณ ไ ม่ รู้ สึ ก วู บ ว า บ เ ว ล า อ ยู่ ใ ก้ ล ๆ

อ ย่ า บ อ ก ว่ า ไ ม่ คิ ด ถึ ง . . ถ้ า หั ว ใ จ ไ ม่ อ า จ ลื ม

อ ย่ า บ อ ก ว่ า คิ ด ถึ ง ถ้ า เ พิ่ ง จ า ก กั น ไ ม่ ถึ ง 1 น า ที

อ ย่ า ป ล่ อ ย ใ ห้ สิ่ ง ที่ ดี ที่ สุ ด สำ ห รั บ เ ร า ห ลุ ด ล อ ย ไ ป

 

 

 

 

 

 

ล อ ง คุ ย กั น ม า ก ขึ้ น

รั บ รู้ ค ว า ม รู้ สึ ก ข อ ง อี ก ฝ่ า ย ด้ ว ย ใ จ

จ ะ ทำ ใ ห้ เ ร า รู้ ว่ า เ ร า โ ช ค ดี แ ค่ ไ ห น แ ล้ ว ที่ ไ ด้ รู้ จั ก ค ว า ม รั ก

อ ย่ า ป ล่ อ ย ใ ห้ ใ ค ร ค น ใด ค น ห นึ่ ง มี น้ำ ต า

ทั้ ง ๆ ที่ อี ก ค น ห นึ่ ง กำ ลั ง ดี ใ จ

 

 

 

 

 

 

อ ย่ า ป ล่ อ ย ใ ห้ ใ ค ร อี ก ค น ห นึ่ ง ยิ้ ม

ทั้ ง ๆ ที่ อี ก ค น ห นึ่ ง กำ ลั ง ร้ อ ง ไ ห้

อ ย่ า ป ล่ อ ย ใ ห้ ใ ค ร ค น ใ ด ค น ห นึ่ ง พู ด

ทั้ ง ๆ ที่ อี ก ค น ห นึ่ ง ไ ม่ ต้ อ ง ก า ร ฟั ง

ค ว า ม รั ก ต้ อ ง ม า จ า ก ค ว า ม รู้ สึ ก ข อ ง ค น ส อ ง ค น..

อ ย่ า ใ ห้ ใ ค ร ค น ใ ด ค น ห นึ่ ง ห ยิ บ ยื่ น

แ ต่ อี ก ค น ห นึ่ ง ไ ม่ ต้ อ ง ก า ร

 

 

 

 

 

 

ค ว า ม รั ก เ ป็ น เ พี ย ง ส า ย ใ ย บ า ง ๆ

ที่ มั น ถู ก ห ล่ อ ห ล อ ม ขึ้ น จ า ก ค ว า ม รู้ สึ ก ต่ า ง ๆ

ทั้ ง ค ว า ม อ า ท ร

ห่ ว ง ใ ย

ห่ ว ง ห า

คิ ด ถึ ง

 

 

 

 

 

 

ค ว า ม อ ด ท น จ ะ ทำ ใ ห้ อุ ป ส ร ร ค ต่ า ง ๆ ผ่ า น พ้ น ไ ป ไ ด้ ด้ ว ย ดี

ค ว า ม พ ย า ย า ม จ ะ ทำ ใ ห้ เ ร า ส อง ค น ยั ง ค ง อ ยู่

ค ว า ม ไ ว้ ใ จ จ ะ ทำ ใ ห้ ค ว า ม รั ก ข อ ง เ ร า แ ข็ ง แ ก ร่ ง

ค ว า ม ซื่ อ สั ต ย์ จ ะ ทำ ใ ห้ ค ว า ม รั ก ข อ ง เ ร า มั่ น ค ง

ค ว า ม เ ส ม อ ต้ น เ ส ม อ ป ล า ย

จ ะ ทำ ใ ห้ ค ว า ม รั ก ข อ ง เ ร า ส ว ย ง า ม

 

 

 

 

 

 

แ ล ะ สุ ด ท้ า ย ค ว า ม รั ก ก็ จ ะ ก่ อ ตั ว ขึ้ น เ ป็ น ค ว า ม ผู ก พั น

สิ่ ง เ ห ล่ า นี้ จ ะ ทำ ใ ห้ ส า ย ใ ย บ า ง ๆ ข อ ง ค ว า ม รั ก

ก ล า ย เ ป็ น เ ชื อ ก เ ส้ น ห น า

ที่ ผู ก ค น ส อ ง ค น ไ ว้ ด้ ว ย กั น

มั น จ ะ เ ป็ น เ ชื อ ก ที่ มั ด เ ร า ไ ว้ ด้ ว ย กั น

เ ป็ น เ ชื อ ก ที่ ทำ ใ ห้ เ ร า ไ ม่ อึ ด อั ด

 

 

 

 

 

 

 

เ ร า จ ะ ไ ม่ ดิ้ น ร น ที่ จ ะ พ ย า ย า ม ห ลุ ด อ อ ก จ า ก เ ชื อ ก เ ส้ น นี้

เ มื่ อ ไ ด้ เ จ อ ค ว า ม รั ก ที่ ดี แ ล้ ว

จ ง ทำ ใ ห้ เ ข า รู้ สึ ก ว่ า เ ข า ไ ม่ ไ ด้ อ ยู่ ค น เ ดี ย ว

อ ย่ า ป ล่ อ ย ใ ห้ เ ข า โ ด ด เ ดี่ ย ว

อ ย่ า ป ล่ อ ย ใ ห้ เ ข า เ ดี ย ว ด า ย

คิ ด ถึ ง สิ่ ง ดี ๆ ที่ เ ร า เ ค ย มี กั น

 

 

 

 

 

 

 

อ ย่ า ลื ม วั น แ ร ก ๆ ที่ เ ร า รู้ สึ ก กั บ ค น ๆ นี้

เ ข า เ ป็ น ค น ดี ที่ สุ ด แ ล้ ว สำ ห รั บ เ ร า

พ ย า ย า ม รั ก ษ า เ ข า ไ ว้

เ พ ร า ะ เ มื่ อ เ ข า ห ลุ ด ล อ ย ไ ป แ ล้ ว

เ ร า จ ะ ไ ม่ ส า ม า ร ถ เ รี ย ก ค ว า ม รู้ สึ ก ต่ า ง ๆ ก ลั บ ม า ไ ด้ อี ก

 

 

 

 

 

 

 

เ มื่ อ เ ว ล า ที่ ไ ม่ ส า ม า ร ถ ย้ อ น เ ดิ น ก ลั บ ไ ป ไ ด้ อี ก

ทำ ปั จ จุ บั น ใ ห้ ดี ที่ สุ ด

เ พ ร า ะ อ ดี ต แ ก้ ไ ข อ ะ ไ ร ไ ม่ ไ ด้ อี ก แ ล้ ว

อ ย่ า ทิ้ ง หั ว ใ จ ข อ ง คุ ณ ไ ว้ กั บ อ ดี ต

อ ย่ า คิ ด ว่ า อ ดี ต ไ ม่ มี วั น ห ว น คื น

อ ย่ า คิ ด ว่ า ไ ม่ มี พ รุ่ ง นี้

อ ย่า ลื ม บ ท เ รี ย น ข อ ง เมื่ อ ว า น

ทุ ก ชี วิ ต ยั ง มี ค ว า ม ห วั ง อ ยู่ เ ส ม อ

 

 

 

 

 

 

 

จ ง ป ล่ อ ย ใ ห้ ชี วิ ต ดำ เ นิ น ต่ อ ไ ป . .

วั น ห นึ่ ง ถ้ า ชี วิ ต ห ว น คื น ม า สู่ ท า ง ส า ย เ ก่ า . .

ที่ เ ค ย ทำ ใ ห้ คุ ณ มี ค ว า ม สุ ข ร ะ ห ว่ า ง เ ดิ น ท า ง ใ น แ ต่ ล ะก้ า ว

. . จ ง อ ย่ า เ ดิ น เ ลี่ ย ง มั น ไ ป อี ก

 

 

 

 

 

 

เ พ ร า ะ น้ อ ย นั ก ที่ ถ น น ส า ย เ ดิ ม ยั ง ค ง ส ภ า พ เ ดิ ม

เ พื่ อ ร อ ใ ห้ คุ ณ เ ดิ น ย้ อ น ก ลั บ ม า . .

ล อ ง เ ดิ น ต่ อ ไ ป สิ . . . .

บ า ง ที คุ ณ อ า จ จ ะ เ จ อ จุ ด ห ม า ย ที่ คุ ณ ค้ น ห า ม า ต ล อ ด ชี วิ ต

 

 

 

 

 

 

 

 

PS.           โอ๊ะโอ๋!! มันตรงดีเลยเอามาลงใน entry นี้    "         รัก         "

 

edit @ 6 Apr 2008 17:01:48 by Kanya_b

edit @ 6 Apr 2008 17:02:35 by Kanya_b

วันเสาที่ผ่านมาพาเจ้าแจ๊ปแจ๊ป(กล้อง LC-A)

ไปเดินชิมลางถ่ายภาพโลโม่ที่สวนจตุจักรมาอ่ะจิ

ทั้งร้อน.. ทั้งเหนื่อย.. แต่ก้อนะ..ของใหม่ ไฟแรง






>>>>>>>>>>> >>>>>>>>>>>

123..แจ๊ปแจ๊ป

>>>>>>>>>>> >>>>>>>>>>>

ถ่ายๆๆๆไป2ม้วน กลับบ้าน






เช้าตรูของอีกวันพาฟิล์มผลงานแจ๊ปแจ๊ปไปล้าง..

ไงยม่ะมีภาพล่ะคร๊า.. (T_T)*

เจ้าแจ๊ปแจ๊ปผู้ทรยสข้าพเจ้า เง้อๆๆ

 

 

 

ไม่เคยคิดจะเอาเรื่องราวของตัวเองมาเขียนเลยซัดครั้ง แต่วันนี้คงต้องขอนำมาระบายเรื่องราวเครียดๆนี้ซะทีเถอะ

เราเป็นผู้หญิงคนนึงที่อยู่ในครอบครัวที่อบอุ่น มีพี่น้อง 5 คน(พี่ชายคนโต เราคนที่สอง ที่เหลือ 3 คนก้อน้องสาวหมดเลย)

ฐานนะททางบ้านอยู่ในระดับดีเลย เพราะพ่อแม่สามารถหาเลี้ยงลูกทุกคนได้อย่างเยี่ยม!!

อยากได้อารัยได้.. นั้นคือคอนเซปที่เจอมาตั้งแต่เด็ก

พ่อแม่ของเราทำธุรกิจค้าขายอยู่ต่างจังหวัดและธุรกิจของเราถือว่าใหญ่ที่สุดในจังหวัดเลยก้อว่าได้

ที่บ้านทำธุรกิจนี้มาเป็นสิบกว่าปี ธุรกิจจึงมั่นคงได้ในวันนี้

พ่อแม่ต้องลำบากและต้องอดทนสูงที่ต้องหาเงินมาเลี้ยงลูกทุกคนให้ดี

พี่ชายคนโต ถูกส่งไปเรียนโรงเรียนเอกชน ในจ.ชลบุรีตั้งแต่ ป.4

ส่วนเราถูกส่งมาเรียนที่กรุงเทพ ในโรงเรียนคอนแวนต์แห่งหนึ่งตอน ม.1

และน้องสาวทั้งสามคนก้อเรียนเอกชน (โดยเฉพาะน้องสาวคนเล็กที่เรียนอินเตอร์อยู่ตอนนี้) 

อันเนื่องมาจากครอบครัวเราเป็นคนจีน พี่ชายคนโตจึงต้องรับสืบทอดธุรกิจนั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

อีกสาเหตุเพราะพี่ชายเราเค้าเคยเป็นเด็กเกเร พอเริ่มโตหน่อย คิดได้ กลับกลายมาเป็นคนดีมาช่วยดูแลกิจการ

ส่วนเราตอนนี้ก้อจบมาจากมหาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง พ่วงท้ายด้วยเกียรตินิยม

พ่อแม่ก้อเหมือนจะดีจัยนะที่เราเรียนดี

แต่กลับกลายเป็นว่า  เค้าอยากให้เรากลับบ้านไปช่วยธุรกิจที่บ้านอีกแรง

(ที่เรียนมาสูญเปล่า..)

เพราะทุกวันนี้เราทามงานได้เงินเดือนหมื่นกว่าบาท พ่อแม่เค้าว่าน้อย

ทำไปก้อไม่คุ้ม สู้กลับมาช่วยงานที่บ้านก้อไม่ได้

(ได้เงินเดือนกี่บาทก้อไม่คุ้มหรอก ถ้าเอามันมาเทียบกับเงินที่ได้จากการค้าขายที่ได้มาง่าย แต่เหนื่อย ไม่มีวันพักผ่อน)

...

เราไม่อยากกลับนะสิ!! เราอยากมีชีวิดที่เป็นเหมือนคนอื่น กินเงินเดือน พอบ้างไม่พอบ้าง

ตอนนี้กำลังปรับตัว(เลี้ยงตัวเองให้พอดีกับเงินเดือนอยู่)

หลังจากใช้เงินพ่อแม่อย่างฟุ่มเฟือยมานานแสนนานนน..

พ่อแม่บอกว่าเหนื่อย (พ่ออายุ 49 แม่ 45) อยากพัก..

จะให้เรากลับมาทามงานแทน

...

เราอาจเป็นลูกที่อกตัญญูก้อได้นะที่คิดว่าท่านยังไม่แก่ซะหน่อย

เราอาจเป็นลูกที่อกตัญญูก้อได้นะที่คิดว่าถ้าท่านเหนื่อยก้อปิดกิจการไปเลยสิ

(เงินก้อพอมีอยู่บ้าง)

เรื่องส่งเสียน้องสาวที่ยังเรียนอยู่.. ก้อจ่ายค่าเทอมเฉพาะคนเล็ก น้องสาวอีก 2 คนอยู่มหาลัยเอกชนได้ทุนเรียนฟรี

ส่วนเราก้อเพิ่งทามงานมาเกือบปี ใช้เงินเดือนตัวเอง

...

มันอาจเป็นเรื่องที่เราเห็นแก่ตัวเองก้อได้นะ

แต่เราเรียนมา เราก้ออยากใช้ความรู้ที่เรียนมาให้เกิดประโยชน์ต่อสังคมอ่ะ

ซึ่งทุกวันนี้ก้อทามอยู่ แต่คงเหลือเวลาทามอีกปีเท่านั้นแหละ

เพราะเค้าขีดเส้นไว้ให้เราใช้ชีวิตแบบที่เราอยากเป็นแค่ 2 ปี

เหลือเวลาอีกแค่ 1 ปีเอง ต้องกลับบ้านแล้วเหรอเนี๊ย คิดแล้วจัยหายอ่ะ

ต้องกลับไปทามในสิ่งที่เราทามได้ แต่ไม่อยากทาม

...

ความหวังดีของพ่อแม่เราก้อเข้าใจนะว่าเค้าอยากให้เรามีฐานะมั่นคงในอนาคต

แต่..ท่านลืมคิดถึงความรู้สึกเรา

 

 

เพราะอนาคตเราเลือกเองไม่ได้!!