BEo

ไม่เคยคิดจะเอาเรื่องราวของตัวเองมาเขียนเลยซัดครั้ง แต่วันนี้คงต้องขอนำมาระบายเรื่องราวเครียดๆนี้ซะทีเถอะ

เราเป็นผู้หญิงคนนึงที่อยู่ในครอบครัวที่อบอุ่น มีพี่น้อง 5 คน(พี่ชายคนโต เราคนที่สอง ที่เหลือ 3 คนก้อน้องสาวหมดเลย)

ฐานนะททางบ้านอยู่ในระดับดีเลย เพราะพ่อแม่สามารถหาเลี้ยงลูกทุกคนได้อย่างเยี่ยม!!

อยากได้อารัยได้.. นั้นคือคอนเซปที่เจอมาตั้งแต่เด็ก

พ่อแม่ของเราทำธุรกิจค้าขายอยู่ต่างจังหวัดและธุรกิจของเราถือว่าใหญ่ที่สุดในจังหวัดเลยก้อว่าได้

ที่บ้านทำธุรกิจนี้มาเป็นสิบกว่าปี ธุรกิจจึงมั่นคงได้ในวันนี้

พ่อแม่ต้องลำบากและต้องอดทนสูงที่ต้องหาเงินมาเลี้ยงลูกทุกคนให้ดี

พี่ชายคนโต ถูกส่งไปเรียนโรงเรียนเอกชน ในจ.ชลบุรีตั้งแต่ ป.4

ส่วนเราถูกส่งมาเรียนที่กรุงเทพ ในโรงเรียนคอนแวนต์แห่งหนึ่งตอน ม.1

และน้องสาวทั้งสามคนก้อเรียนเอกชน (โดยเฉพาะน้องสาวคนเล็กที่เรียนอินเตอร์อยู่ตอนนี้) 

อันเนื่องมาจากครอบครัวเราเป็นคนจีน พี่ชายคนโตจึงต้องรับสืบทอดธุรกิจนั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

อีกสาเหตุเพราะพี่ชายเราเค้าเคยเป็นเด็กเกเร พอเริ่มโตหน่อย คิดได้ กลับกลายมาเป็นคนดีมาช่วยดูแลกิจการ

ส่วนเราตอนนี้ก้อจบมาจากมหาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง พ่วงท้ายด้วยเกียรตินิยม

พ่อแม่ก้อเหมือนจะดีจัยนะที่เราเรียนดี

แต่กลับกลายเป็นว่า  เค้าอยากให้เรากลับบ้านไปช่วยธุรกิจที่บ้านอีกแรง

(ที่เรียนมาสูญเปล่า..)

เพราะทุกวันนี้เราทามงานได้เงินเดือนหมื่นกว่าบาท พ่อแม่เค้าว่าน้อย

ทำไปก้อไม่คุ้ม สู้กลับมาช่วยงานที่บ้านก้อไม่ได้

(ได้เงินเดือนกี่บาทก้อไม่คุ้มหรอก ถ้าเอามันมาเทียบกับเงินที่ได้จากการค้าขายที่ได้มาง่าย แต่เหนื่อย ไม่มีวันพักผ่อน)

...

เราไม่อยากกลับนะสิ!! เราอยากมีชีวิดที่เป็นเหมือนคนอื่น กินเงินเดือน พอบ้างไม่พอบ้าง

ตอนนี้กำลังปรับตัว(เลี้ยงตัวเองให้พอดีกับเงินเดือนอยู่)

หลังจากใช้เงินพ่อแม่อย่างฟุ่มเฟือยมานานแสนนานนน..

พ่อแม่บอกว่าเหนื่อย (พ่ออายุ 49 แม่ 45) อยากพัก..

จะให้เรากลับมาทามงานแทน

...

เราอาจเป็นลูกที่อกตัญญูก้อได้นะที่คิดว่าท่านยังไม่แก่ซะหน่อย

เราอาจเป็นลูกที่อกตัญญูก้อได้นะที่คิดว่าถ้าท่านเหนื่อยก้อปิดกิจการไปเลยสิ

(เงินก้อพอมีอยู่บ้าง)

เรื่องส่งเสียน้องสาวที่ยังเรียนอยู่.. ก้อจ่ายค่าเทอมเฉพาะคนเล็ก น้องสาวอีก 2 คนอยู่มหาลัยเอกชนได้ทุนเรียนฟรี

ส่วนเราก้อเพิ่งทามงานมาเกือบปี ใช้เงินเดือนตัวเอง

...

มันอาจเป็นเรื่องที่เราเห็นแก่ตัวเองก้อได้นะ

แต่เราเรียนมา เราก้ออยากใช้ความรู้ที่เรียนมาให้เกิดประโยชน์ต่อสังคมอ่ะ

ซึ่งทุกวันนี้ก้อทามอยู่ แต่คงเหลือเวลาทามอีกปีเท่านั้นแหละ

เพราะเค้าขีดเส้นไว้ให้เราใช้ชีวิตแบบที่เราอยากเป็นแค่ 2 ปี

เหลือเวลาอีกแค่ 1 ปีเอง ต้องกลับบ้านแล้วเหรอเนี๊ย คิดแล้วจัยหายอ่ะ

ต้องกลับไปทามในสิ่งที่เราทามได้ แต่ไม่อยากทาม

...

ความหวังดีของพ่อแม่เราก้อเข้าใจนะว่าเค้าอยากให้เรามีฐานะมั่นคงในอนาคต

แต่..ท่านลืมคิดถึงความรู้สึกเรา

เพราะอนาคตเราเลือกเองไม่ได้!!